Zanim opuścimy Varanasi wieczornym pociągiem, mamy w planie obejrzenie "ognistej" ceremonii, która odbywa się codziennie o godzinie 18 przy ghacie Dashaswamedh.
Pozostało nam nieco czasu - rozejrzymy się i poszukamy ciekawostek.
Nad brzegiem rzeki jogini trenują swą sztukę.
Ściana przy ścieżce wiodącej wzdłuż ghatów przyozdobiona jest "muralami" w indyjskim stylu. Przedstawiają one sceny z życia bogów, których tu nie brakuje. Po lewej stronie - Ganesh, znany również jako Ganpati czy Vinayaka. Jest synem Shivy i Parvati.
Dlaczego nosi głowę słonia? Przyczyny są różne w zależności od źródła, z którego pochodzą. Nie czuję się kompetentny, by je przytaczać.
Bohater po prawej stronie to Hanuman, znany z bohaterskiego poprowadzenia małpiej armii przeciwko demonowi Ravana, który uprowadził żonę Ramy.
Na innej ścianie znajdujemy dla odmiany plakat reklamowy lokalnej siłowni. Świętość przeplata się z codziennością.
Trudno ustalić jakąkolwiek prawidłowość w oznaczeniu pojazdów. Wszystkim, którzy wybierają się do Indii, polecam zabawę polegającą na wyszukiwaniu dwóch takich samych tablic rejestracyjnych. Nie jest to takie proste, jak by się wydawało.
Po skończonym posiłku, klientom jadłodajni podawana jest miseczka zawierająca nasiona anyżu z dodatkiem kolorowych groszków (jak na zdjęciu powyżej) oraz druga, z cukrem trzcinowym. Taki zestaw spełnia zadanie odświeżacza ust.
Teren szpitala w Varanasi był drugim miejscem po cmentarzu katolickim, gdzie udało nam się odetchnąć.
Jeśli tylko właściwie interpretuję, wystarczy zaledwie 1251 rupii (90 PLN) żeby upamiętnić bliską osobę na pamiątkowej tablicy z marmuru.
Przenosząc się od słotnej polskiej jesieni w sam środek gorącej indyjskiej... zimy, łatwo jest się przeziębić. Mnie wystarczył tydzień picia wody mineralnej schłodzonej w lodówce. Na tym etapie podróży mogłem już pochwalić się w pełni rozwiniętą grypą.
Zdając się na fachową opinię aptekarza kupuję podstawowe leki, bardzo różne od tych dostępnych w naszym kraju.
Dziewczynka przykleja do ściany budynku placki uformowane z krowich odchodów, by po wysuszeniu służyły za opał.
Wieczorem ulica wiodąca do ghaty Dashaswamedh, gdzie odbywać się będzie ognista "msza", zdecydowanie się ożywia.
Podczas, gdy kapłani przygotowują się do odprawienia rytuału, mieszkańcy miasta zajmują miejsca na kamiennych podwyższeniach wzdłuż nabrzeża, a na turystów czekają łodzie przycumowane tuż przy brzegu.
Kapłani na specjalnych tacach przynoszą akcesoria: dzbanek wody służący do rytualnego oczyszczenia, dzwonek, lampę atri, w której płonie święty ogień oraz naczynie służące do palenia kadzidła.
Trudno jest mi obiektywnie ocenić atrakcyjność zjawiska, którego jestem świadkiem. Wycieńczony chorobą ciężko zniosłem potworny hałas, który mu towarzyszy.
Ludzie siedzący tuż przed podwyższeniami dla kapłanów pociągają za sznurki poruszając dziesiątki dzwonków, powodując kawalkadę piekielnych dźwięków.
Do każdego stanowiska przydzielony jest dodatkowo młody mężczyzna, który wzmaga hałas uderzając młotkiem w grubą metalową blaszkę. Całość uzupełnia muzyka płynąca z głośników.
Choć choroba zwala mnie z nóg, staram się zarejestrować kilka scen z ceremonii ofiarowania światła.
Słowo puja ma swoje źródło w sanskrycie. Oznacza honor, uwielbienie, oddawanie czci. Rytuał ten odprawiany jest w celu utrzymania połączenia pomiędzy światem materialnym, zewnętrznym i tym duchowym.
Policja dba o bezpieczny przebieg ceremonii. Na zdjęciu jeden z najbardziej popularnych w Indiach samochodów - Tata Ambassador. Był, jest i bedzie.
W Varanasi udało się nam uniknąć problemów związanych z rezerwacją biletów. Również tutaj działa biuro dedykowane obywatelom obcych krajów.
Bardzo pomocna jest też sprawnie działająca informacja kolejowa. Wystarczy wykręcić numer 139, by połączyć się z automatem, który po podaniu numeru pociągu informuje o jego ewentualnych spóźnieniu.
Tym razem wynosi ono zaledwie 20 minut. Na tym jednak kończy się wygoda - przy każdym następnym przejeździe czekają nas przygody.
Na bilecie powyżej (z Delhi do Varanasi) widoczne są następujące dane: numer pociągu (2562), data odjazdu (29-10-2008), dystans do pokonania (758 km).
Poniższe oznaczenia: SL - klasa sleeper, S4 - numer wagonu, 10 i 13 - miejsca w wagonie, MB - middle berth, czyli środkowe łóżko.
Dla ułatwienia pracy konduktorom, podawane są również informacje o płci i wieku pasażerów.
Dalej umieszczono nazwę pociągu oraz godziny odjazdu i dotarcia na miejsce przeznaczenia.
Kolejny cel podróży to Kadżuraho, miasteczko rozsławione dzięki przepięknym świątyniom zdobionym rzeźbami o tematyce erotycznej.
Leży nieco z boku głownych szlaków turystycznych, co z naszego punktu widzenia jest niewątpliwą zaletą. Jedyna niedogodność tkwi w transporcie - nie istnieje połączenie kolejowe.
Do Satny pojedziemy pociągiem, gdzie przesiądziemy się do autobusu.
Śpimy na czarnych od brudu pryczach. Od czasu do czasu w pobliżu przebiega co odważniejszy karaluch. Nie przeszkadza nam to jednak zupełnie.
Człowiek ma w sobie niewyczerpanie niemalże zdolności adaptacyjne. Wystarczy zredukować oczekiwania wobec dostępnych standardów, by cieszyć się każdą chwilą podróży.
Satna wita nas widokiem, który doskonale już znamy...
Mimo to jednak czujemy różnicę względem dużych miast.
Na zdjęciu widoczne jest zaplecze dworcowej "garkuchni".
Czujemy spokój, którego brakowało nam wcześniej. Wiemy już, że dalsza część podróży będzie zupełnie różna od wcześniejszych doświadczeń.
Wszystkie zdjęcia za wyjątkiem oznaczonych inaczej, są własnością Autora. Wszelkie przetwarzanie oraz wykorzystywanie ich w celach komercyjnych bez zgody Autora jest zabronione.
