Kolejny przykład tego, że Japończykom znacznie trudniej jest nauczyć się języka angielskiego niż Europejczykom. Z drugiej strony zaś o ile nam opanowanie samego języka japońskiego, jako narzędzia nie powinno nastręczyć wyjątkowych trudności, pojęcie jego niuansów i zrozumienie form grzecznościowych to coś niemalże nieosiągalnego dla gaijina.

Krem do zmywania makijażu nazwano "perfect whip", co oznacza "doskonały bat". Domyślam się, że producent miał na myśli "perfect whipe", czyli "doskonałe scieranie", czy "doskonałe starcie" (makijażu).

Robotnik budowlany w ubraniu roboczym.

Jak wspominałem wcześniej, bezpieczeństwo na budowach to sprawa życia i śmierci! Zaraz po wyjściu z mieszkania słyszę: Sumimasen!* - to pilnujący porządku mężczyzna, którego jedynym zadaniem jest stanie przy placu budowy i ostrzeganie przechodniów, kłania się i przeprasza za utrudnienia.

*) Sumimasen - słowo powszechnie używane we wszelkich przypadkach, kiedy chcemy kogoś przeprosić (za popełnione grzechy bądź tylko po to, by się koło kogoś przecisnąć) lub po prostu znajdujemy się w dyskomfortowej sytuacji. Wyraża uniżenie i skruchę.

Po przejechaniu kilku przystanków koleją, docieram do celu.

Konnichiwa! Akihabara ni youkoso -
Dzień dobry! Widajcie w Akihabara!

Akiba, bo takiego zdrobnienia używają bywalcy tego miejsca, jest dzielnicą hobbystów. A hobbyści japońscy są jedyni w swoim rodzaju.

Określenie otaku, odpowiada mniej więcej angielskiemu geek, czy nerd, a polskiemu kujonowi, co jednak może być mylące, ponieważ słowo otaku nie nawiązuje do sukcesów w nauce szkolnej.

Wiąże się za to ze wszelkiego rodzaju hobby. Od zbierania plastikowych figurek odwzorowujących postacie z filmów anime, przez fotografię, pociągi, elektronikę, filmy i kostiumy, po rzeczy zupełnie abstrakcyjne.

Przedmiotem uwielbienia oraz bezgranicznego oddania otaku może być zatem wszystko.

Na zdjęciu Chuo Dori, czyli główna ulica Akihabary.

Otaku to tylko jeden z wyrózniających się rodzajów japońskich mężczyzn. Innym przykładem mogą być modnisie i pięknisie (jak poniżej). Oba typy często jednoczą się jako sarariman (od ang. salary man), czyli pracownik biurowy, który w czarnym garniturze i lakierkach pędzi codziennie rano do pracy.

Otaku nie dbają o wygląd zewnętrzny, noszą workowate spodnie, flanelowe koszule wetknięte w spodnie, plecaczki i okulary. Nie mają powodzenia wśród kobiet, ba, czesto wywołują w nich obrzydzenie.

Najczęściej spotykani są tu fani anime, czyli japońskich kreskówek oraz komiksów zwanych manga.

Głęboko pod ziemią (cztery kondygnacje!) umieszczono sklep dla prawdziwych fanów. Można tu kupić komiksy, książki zwyczajne i pornograficzne, albumy, filmy, gry komputerowe, figurki, kostiumy i inne temu podobne. Nie wolno tu robić zdjęć. Przedstawiam jedyne, które udało się "skraść".

Z myślą o otaku powstały liczne kawiarnie zwane maido cafe (od ang. maid), gdzie dziewczęta przebrane w kostiumy francuskich pokojówek podają im kawę, rozmawiają z nimi, robią wspólne zdjęcia. Taki fetysz łączy trzy w jednym:

• niepełnoletniość, bo dziewczyny albo są bardzo młode albo przynajmniej na takie się stylizują;
• uległość, co wyraża się w najbardziej uniżonym i służalczym sposobie bycia;
• uwielbiane przez japończyków kostiumy.

Za taką przyjemność otaku gotowi są słono zapłacić. Sam wstęp kosztuje w przeliczeniu ok. 60 złotych.

Ta dziewczyna pozwoliła na zdjęcie, z prośbą jednak, by zrobić to szybko, bo gdyby przyłapał ją szef, mogłaby stracić pracę.

Niemalże wszystkie budynki na Chuo Dori to:

• sklepy ze sprzętem elektroniczym,
• komiksami,
• anime i mangą,
• kostiumami,
• plastikowymi figurkami
• "sex shopy" i "pornoshopy",
• salony gier video.

Znajduje się tu również bar w okienku serwujący pyszne takoyaki, czyli smażone w kulkach z ciasta macki ośmiornicy.

Akihabara to jednak nie tylko elektronika i zabawki. Wystarczy zboczyć z drogi, wspiąć się po schodach i przejść po dachu budynku, by znaleźć się przy pięknej świątyni Kanda Myogin.

W świątyniach shinto nabywać można talizmany na różne okazje. Są takie, co zapewniają szczęście w miłości, powodzenie w interesach, bezpieczeństwo na drodze (noszš je dzieci idące do szkoły) i wiele innych.

Ale tylko tutaj dostac można talizman przynoszący szczęście przy zakupach... sprzętu elektronicznego. Wyhaftowana jest na nim płytka elektroniczna.

Aby nowy samochód zapewnił bezpieczeństwo rodzinie, należy go poświęcić. Na zdjęciu widoczne jest volvo - nazwa ta wymawiana jest przez Japończyków jako "borubo" ze względu na sylabiczną konstrukcję języka oraz brak głosek "v" i "l".

Tak, jak w Polsce katolickie dzieci uczestniczą w obrzędach Komunii Świętej oraz bierzmowania, w Japonii w wieku 3 i 7 lat (dziewczynki) lub 5 (chłopcy) przyprowadzani są do świątyń w celu poddania się religijnemu rytuałowi.

Strudzony podróżny przysiąść może w małej herbaciarni.

Spacerując dalej napotykam park, w którym seniorzy oddają się swojemu hobby - rysowaniu i malowaniu. I nie ma znaczenia to, czy obdarzeni zostali talentem, czy nie. Ważne jest, że sprawia im to przyjemność.

Yushima Seido - budynek byłej szkoły Shoheizaka.

W pobliżu świątyń natknąć się można na drewniane tabliczki, które po zapisaniu na nich modlitwy wiesza się na ścianie.

Stacja kolejowa Ochanomizu. Nie wyróżniałaby się niczym szczególnym, gdyby nie jej nazwa. Oznacza tyle, co "woda na herbatę". Zieloną, bo czarna to kocha (czyt. odpowiednio "ocia" i "kocia").

Do Akihabary wrócimy jeszcze na chwilę w 14 części reportażu.