Wyprawa zaczyna się bardzo niewinnie od kąpieli pod wodospadem Mork-Fa.

Siła spadającej wody jest tu na tyle duża, że utrzymanie się pod wodospadem w pozycji stojącej stanowi poważny problem.

Wśród lokalnej młodzieży nie brakuje jednak amatorów kąpieli.

Na drugą stronę rzeki przeprawić się można było po dość nietypowym moście. Mniej wprawni scierali sobie skórę z kostek.

Czas na posiłek. Zatrzymujemy się w przydrożnym barze.

Popularny na całym świecie napój gazowany, który swoje powstanie zawdzięcza próbom pewnego aptekarza, szukającego receptury syropu na kaszel, można znaleźć ponoć nawet na pustyni.
Nie powinno zatem dziwić, że jest on obecny również tu, na tak przecież ruchliwym szlaku.

Mimo luźnego podejścia do zaleceń w stosunku do spożywania lokalnych pokarmów oraz picia tutejszej wody, do tej pory nic złego nas nie spotkało. Do tej pory, bo w widocznej tu jadłodajni zatruliśmy się po raz pierwszy, co w ciągu kilku najbliższych dni dało zrozumieć intencje autorów przewodników zalecając mycie zębów w butelkowanej wodzie.

Na naszej drodze wyrastają gejzery zdające się bulgotać złowrogą przestrogę - nie idź dalej...

Mimo to, droga przez dżunglę nie wydaje się być zbyt niebezpieczna. Czasami tylko przewodnik zmuszony jest wyrąbywać gałęzie blokujące przejście.

Pojawiają się też węże i mniej groźne, choć znacznie bardziej uciążliwe pijawki. Są one długie na około trzy centymetry i wąskie na kilka milimetrów. Zdają się gonić nas i wskakiwać na buty, by jak najszybciej dotrzeć do odsłoniętych części ciała.

Przewodnik pokazuje sposób pozwalający nieco ograniczyć ich ataki. Do butelki z niewielką ilością wody wrzuca tytoń papierosowy, po czym przygotowanym w ten sposób brązowym cuchnącym płynem zaleca nasmarować obuwie. Pomaga tylko trochę.

Docieramy do pierwszej osady. Wzniesione ponad ziemię chaty wykonane są z bambusowych kijów.

Zamieszkują ją górale szczepu Karen. Ta przybyła z Birmy najliczniejsza mniejszość narodowa, zamieszkująca góry północnej Tajlandii, liczy około trzysta tysięcy przedstawicieli.

Zajmują się oni między innymi uprawą ryżu, hodowlą kur, świń i bawołów...

...które mieszkają bezpośrednio pod zabudowaniami.

Kury na noc zamykane są w wyplecionych z bambusa koszach, co zabezpiecza je przed atakami drapieżników. Ciekaw jestem, czy one same zdają sobie z tego sprawę.

Z tego samego powodu, potrawy przygotowywane przez naszych gospodarzy na ziemi, wydały mi się kolejnym zagrożeniem dla nadwyrężonego już przecież żołądka. Na szczęście okazały się smaczne i lekkostrawne.

Ludzie ci są spokojni, nastawieni pokojowo i tak jak w przypadku przedstawicieli wszystkich szczepów największym szacunkiem darzą swoich przodków oraz starszyznę.

Nasz przewodnik okazał się bardzo zabawnym człowiekiem. Twierdził, że próbował jeść wszystko, co nadawało się do spożycia (według jego własnej oceny, oczywiście).

Do swego menu zaliczył między innymi koty, psy, szczury, słonie. Tym razem schwytał konika polnego, którego po usmażeniu nad płomieniem świecy schrupał ze smakiem, twierdząc, że smakuje on jak kurczak.

Żeby nie stracić twarzy, skusiłem się na "udko". Trudno mi powiedzieć, jak smakowało. Zbyt było łykowate.

Jednym z hobby przewodników jest "zaginanie" turystów zagadkami logicznymi.

Popijając piwo przy stole plecionym z bambusa, spędziliśmy pół nocy łamiąc sobie głowy.

Noc spędziliśmy w jednej z chat, na podłodze, osłonięci moskitierami. Mimo, że wypoczynek na twardym podłożu zalecany jest przez fizjoterapeutów, w okolicznościach zatrucia i galopującej biegunki, nie byłem w stanie docenić jego zbawiennych dla kręgosłupa właściwości.

Udało się wypocząć na tyle, żeby następnego ranka pożegnać się z tymi sympatycznymi ludźmi i ruszyć w dalszą drogę...