Póki co jednak, w opuszczonych budkach gwiżdże wiatr, a na ulicach nie widać żywej duszy.

Najwyraźniej nie ma tutaj już czego szukać. Wsiadamy na skuter i zjeżdżamy wąską ścieżką śladem Górali, którzy jeszcze wczoraj tak licznie odwiedzili miasto.

Przez długi czas jedynymi spotkanymi na drodze żywymi istotami są dzikie świnie. Po chwili krajobraz się zmienia. Najpierw pojawiają się dzieci. Swoim niespodziewanym najściem wprowadzam je w konsternację i przerywam zabawę.

Dzieci na początku są bardzo nieśmiałe, po chwili jednak nabierają odwagi i ze śmiechem pokazują, jak należy wprowadzać w ruch wirowy drewniane bączki i jak rzucać nimi by strącać te wirujące już na ziemi.

Po chwili są już tak oswojone, że prowadzą nas do swojego domu, gdzie mieszka wielopokoleniowa rodzina.

Nie znającej ani słowa po angielsku babci bardzo zależy na naszej wizycie. Gestami zachęca do wejścia na teren domostwa.

Dom wykonano bardzo solidnie. Z podłogi, będącej zwyczajnym klepiskiem wyrastają gliniane ściany wzmocnione gałęziami i deskami.

Pod dachem zgromadzono zapas ryżu na zimę. Ściany pokrywają plakaty gwiazd filmowych oraz muzycznych idoli.

Centralnym punktem pomieszczenia jest maszyna do szycia - podstawowe narzędzie utrzymania całej rodziny.

Gospodarz również cieszy się z naszej wizyty, co okazuje starając się jak najlepiej nas ugościć. Jest bardzo dumny ze swojego ogrodu. Gdyby nie własne uprawy, ciężko byłoby przeżyć. Pewnie dlatego na jego twarzy maluje się głębokie zmęczenie.

Bardzo żałujemy, że nie mamy przy sobie żadnych zdjęć z Polski. Z pewnością znajdą się one na liście rzeczy niezbędnych w następnej podróży.

Niestety ustalenie, w jaki sposób moglibyśmy przesłać kilka odbitek pocztą, okazuje się zbyt trudne.

W oddali spośród niezwykle stromych gór wyłania się budynek szkoły, do której uczęszczają miejscowe dzieci.

Kilka chwil później kroczymy po jej dziedzińcu. Podczas przerwy dzieci bawią się beztrosko - wszystkie się cieszą, skaczą i biegają.

W klasie panuje nieopisany rumor. Nauczyciele zdają się tego nie dostrzegać. Dopóki dzieci niczego nie niszczą, ani nie popadają w złe przyzwyczajenia, nikomu to przecież nie szkodzi.

Dalsza droga oznacza przebijanie się przez gęstą mgłę. Niewiele widać - co jakiś czas tylko z mlecznych kłębów wyłania się samotnie stojący dom.

Samochodów witać tu bardzo niewiele. Głównym środkiem transportu i tutaj jest skuter.

Jak ważna jest umiejętność korzystania z niego, wiedzą również góralskie kobiety. Aby opanować tę sztukę z wielkim zaangażowaniem trenują "ósemki" na boisku miejscowej szkoły.